ไม่ควรรออีกต่อไป ทางเดินใหม่ของคุณ แม่เลี้ยงเดี่ยว

ไม่มีใครอยากเดินเพียงลำพังตัวคนเดียวหรอกว่าไหม ชีวิตคู่ก็เช่นเดียวกัน เมื่อเลือกที่จะมาร่วมทางด้วยกันแล้ว ก็ไม่มีใครคิดว่าจะต้องแยกทางเดินกันในวันหนึ่ง เมื่อถึงจุด ๆ หนึ่ง จริงไหม แต่ในเมื่อปัจจัยหลาย ๆ อย่าง สภาวะที่ต้องเผชิญ หลากหลายเหตุผล และข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้น ทำให้ไม่สามารถประคับประคองกันไปต่อ สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ คือ ยอมรับและเข้าใจกับมันอย่างดีที่สุด การเป็น แม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่ได้ยากอย่างที่คิด

เมื่อผู้ชายหรือสามีไม่ดีกับเรา หรือเมื่อพ่อไม่เอาไม่ยอมรับลูก เราจะต้องไปง้อ ไปรอ ไปอดทนกับเขาทำไม

ขึ้นชื่อว่าลูก เด็กน้อยที่อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน มีชีวิต ตัวติดกันตลอด ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น จำเป็นแค่ไหนก็ตาม ให้ตั้งปณิธานไว้ว่า ลูกก็คือลูก สามี เลิกกันไปก็เป็นคนอื่น แต่ความเป็นแม่ลูก ไม่มีวันเลิกได้ ฉะนั้น ไม่ว่าอย่างไร จะต้องไม่ทิ้งลูก และไม่มีวันแยกจากลูกโดยเด็ดขาด อันดับแรกของการก้าวเข้ามาในเส้นทางของ แม่เลี้ยงเดี่ยว เมื่อถึงเวลาต้องเลือก หรือตัดสินใจ คือ ต้องมีความเข้มแข็ง และความเด็ดเดี่ยว ชีวิตที่จะเผชิญต่อไปนั้น แม้จะลำบาก โดดเดี่ยว หรือแม้กระทั่งต้องกระเสือกกระสนสักเท่าไหร่ ก็จะต้องยอมรับและฝ่าฟันไปให้ได้ โดยไม่คิดเสียใจ และอยากเดินย้อนกลับหลัง ให้คิดเสียว่าเราไม่ได้มีเพียงตัวคนเดียว ลดอีโก้ลง และหันมองรอบ ๆ ข้าง คนที่รักเรา พ่อ แม่ เพื่อน ๆ ญาติพี่น้อง ครอบครัวของเรา เค้าไม่มีวันทิ้งเรา เช่นเดียวกันกับที่เราไม่ทิ้งลูกของเรา ฉันท์ใดก็ฉันท์นั้น และไม่ว่าเรากำลังจะทำอะไร หรือเจออะไรอยู่ก็ตาม เค้าก็พร้อมจะอ้าแขนรอ ยอมรับ และซัพพอร์ทเรา เป็นแรงผลักดัน กำลังใจให้เราเสมอ

สิ่งที่คนเป็น แม่เลี้ยงเดี่ยว ควรทำ คือ เลือกแคร์คนที่รักเรา และทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อตอบแทนความรักโดยการทำให้เค้ามีความสุข ภูมิใจ และไม่เสียใจที่ได้รักเรา ทำใจให้สบาย มองโลกให้กว้าง ๆ คิดบวก ในโลกใบนี้ ในสังคมปัจจุบันนี้ ไม่ได้มีแค่เราที่เป็น แม่เลี้ยงเดี่ยว ผู้หญิงอีกจำนวนมาก ที่เลือกทางเดินเส้นนี้ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม มันไม่ได้ร้ายแรงเกินไปจนอยู่ไม่ได้ ถึงจะไม่ใช่ทางที่ควรจะเป็น แต่ก็เป็นทางที่ควรจะเลือกที่สุด เมื่อทางที่เคยอยู่มันตัน เดินไปต่อไม่ได้อีกแล้ว สุดท้าย เมื่อเราอยู่ และเดินต่อไปได้

สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของเราคือ การยอมรับ รัก และภาคภูมิใจในตัวเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันอยู่ได้ ฉันเลี้ยงดูลูกได้ ฉันดูแลช่วยเหลือครอบครัวได้ ฉันทำได้ แม้ฉันจะเป็น แม่เลี้ยงเดี่ยว ที่เลี้ยงลูกเพียงลำพังคนเดียว แต่ความสุขของฉันนอกจากลูกที่ได้รับแล้ว ยังเผื่อแผ่ไปถึงคนรอบ ๆ ข้างได้ อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เพราะอะไรนะหรือ ความเชื่อมั่นในตัวเองไง เมื่อมีความเชื่อ ก็ไม่มีอะไรที่ทำหรือเป็นไปไม่ได้